|
Noordbroekse Maaike vd Poel
is afgestudeerd in educatieve multimedia en geeft 4 maanden les in China. Hier lees je haar belevenissen:
#6: Het zit er weer op!
De vier maanden zijn bijna om! Terwijl ik dit schijf, zit ik in een hostel in Beijing om nog een paar dagen rond te gaan kijken. De Chinese muur, Het plein etc.
Maar hoe is het de afgelopen weken gegaan…
In ieder geval supersnel! De presentaties van de vierde jaars zijn goed verlopen. Al mijn studenten (inclusief het probleemgeval) zijn geslaagd! En een paar daarvan hebben hele hoge scores gekregen. Ben dan toch wel een beetje trots op ze!
Een paar andere studenten zijn betrapt op plagiaat en krijgen dus geen diploma en natuurlijk zijn er ook een paar gezakt.
Zelf moest ik tijdens deze presentaties ook beoordelen. Ik heb 2 dagen lang op een hele harde houten stoel gezeten en naar presentaties geluisterd en gekeken. Daar zat soms werk tussen… brrrr… vreselijk slecht… Dan is het moeilijk om niet gelijk iemand compleet af te gaan lopen zeiken. Maar elke keer schiet er door mijn hoofd… ‘Ze hebben verdikkeme 4 jaar les gehad!!! Wat hebben ze nu in hemelsnaam geleerd???’ Dan wil je ze wel bijna met de penselen en computer om de kop meppen. Maar goed… In deze situaties blijven we rustig en gaan ze dan gewoon vragen waarom ze zus en zo gedaan hebben. Kijken ze dan eens met priemende ogen aan, zodat ze een klein beetje wit weg trekken… en dan achja… geef je ze maar een redelijke score… Want hoe hard je ook probeert, het niveau wat wij kennen in Nederland, halen ze niet…
Een paar studenten van Rupal (mijn collega die een maand geleden alweer was vertrokken naar Nederland) kreeg van een paar van haar studenten al klachten dat ze hele slechte presentaties hadden gehad en dat het helemaal niet goed was gegaan etc. Terwijl het op zich helemaal niet zulke slechte presentaties waren, maar ze kunnen niet omgaan met kritiek en dan denken ze gelijk dat het superslecht is. Zucht…. Achja…
Na afloop van deze dagen, zijn we met zijn allen op de schoolfoto gegaan (studenten in van die Amerikaanse toga’s met van die hoedjes met kwastjes) en daarna zijn we naar het plaatselijke Hotpot- restaurant geweest. Erg gezellig maar erg luidruchtig. Toen het moment was aangekomen waarbij er een film werd gedraaid waarin ALLE 99 studenten een verhaaltje vertelden, ben ik maar naar huis gegaan.
Ow en we hadden nog een extra drama, althans mijn collega Amelieke. Zij had 1 van haar studenten laten zakken. Een meisje genaamd Eve. Eve is een van de rijkste meisjes op school en is niet gewend om het woord ‘Nee’ te horen. Amelieke had nog niet aan haar verteld dat ze was gezakt en Eve moest iets in de envelop stoppen waar ook haar scores inzaten. Amelieke was er even niet en toen heeft ze gelijk stiekem naar haar cijfer gekeken. En toen hadden we de poppen aan het dansen. Voordat ze Amelieke er überhaupt mee confronteerde is ze eerst naar een andere collega gelopen. Naar Ron. Ron is de vaste Nederlandse docent daar en zij kent hem dan ook veel beter als ons. Ze vroeg aan Ron of haar werk slecht was en of ze het verdiende om te zakken. Gelukkig kende Ron haar goed genoeg om daar niet in te trappen en dus zei hij dat hij daarvoor niet bij haar moest zijn.
Toen is ze vervolgens naar Amelieke gegaan en haar gevraagd of ze haar cijfer kon veranderen. Amelieke heeft hier uiteraard ‘Nee?’ Op geantwoord. (Een leuk detail is dat Eve het presteerde om met een reis van een andere opleiding mee te mogen, naar Nederland voor 3 weken, terwijl ze eigenlijk aan haar project had moeten werken.) Vervolgens is de ze hele school afgegaan, zelfs naar de directeur geweest om uiteindelijk ‘Nee’ op het rekest te krijgen.
Ze heeft Amelieke nog een paar dagen lopen stalken op school. Zelfs heeft ze het gepresteerd om voor Amelieke haar deur van haar appartement te gaan staan om te smeken voor een ander cijfer. Heel eng en Amelieke heeft echt een uur moeten wachten voordat ze de deur eindelijk uit durfde. Dit klinkt misschien overdreven, maar Chinese studenten staan vaak onder enorme druk vanuit thuis en kunnen soms ongeleide projectielen zijn als ze echt wanhopig zijn.
Maar uiteindelijk is dat allemaal met een sisser afgelopen.
Na deze drukke weken, bleef alleen het eindproject van mijn derde jaars nog over. Deze moesten een digitale mindmap maken in Flash over een sociaal probleem in China. (Een soort interactieve website waarin een sociaal probleem wordt uitgelegd en waarbij ook wordt gezocht naar oplossingen.) Dit is over het algemeen rustig verlopen eigenlijk. Werd op een gegeven moment zelfs saai omdat ik eigenlijk niet veel meer te doen had en ik ze soms wel 6 uur op een dag had. Praktijkles. Tja… wat doe je dan he? Een potje kaarten met mijn vertaalster! Hahaha. Was erg gezellig overigens.
De laatste paar dagen was wel weer hectisch omdat alle papieren afgerond moesten worden. Alles ingeleverd, nagekeken, scores berekend etc. Zonder mijn vertaalster Fancy had ik dat trouwens NOOIT voor elkaar gekregen. Wat een papierwinkel.
Maar we hebben het gered! Ik heb 1 student laten zakken voor mijn vak. Zijn naam? Brain…
Wat hij vroeg aan het eind? Of hij een van de opdrachten van dit semester alsnog wel mocht inleveren (Had hij niet gedaan het had dus 0 punten gekregen), ander zou hij zakken…
Ja, op zulke momenten is het moeilijk je lachen niet in te houden!! Maar met een uitgestreken gezicht heb ik hem verteld dat dat dus echt niet ging gebeuren en dat hij toen de tijd daar was, net als al zijn klasgenoten, de verantwoordelijkheid had moeten hebben om het op tijd in te leveren!
Dus… en nu zit het erop! Vier maanden zijn om en ik heb een mooie tijd waarop ik terug kan kijken. Ik ben heel wat ervaringen rijker. Ik moet wel zeggen dat ondanks mijn frustraties het afgelopen semester, ik het wel vreselijk ga missen. Ik ga Fancy missen, ik ga mijn Nederlandse collega’s missen, ik ga mijn studenten missen, ik ga het fruit missen, ik ga de winkels missen, ik ga de prijzen missen, ik ga het afdingen missen, ik ga de taxi’s missen, ik ga Aywa en mr. Chen missen, en waarschijnlijk nog veel meer…
Hopelijk krijg ik de kans om nog een keertje weer te komen. We zullen zien in de toekomst. Want ondanks die frustraties heb ik nooit een dag gehad dat ik met tegenzin naar mijn werk ben gegaan. Dat is toch al heel wat.
En ik neem nu ook afscheid van u. (Mocht iemand mijn column hebben gelezen.)
Ik hoop dat ik u heb kunnen vermaken met mijn verhalen en wellicht de nieuwsgierigheid heb kunnen bevredigen over China, over mij of over het lessysteem in China. Ik heb met plezier geschreven en ik hoop dat u het met plezier heeft gelezen.
Mocht u zich nog afvragen wat ik nu ga doen… Ik ga het aankomende half jaar een soort stage lopen bij RTV Noord, op de internetredactie. Een kans om meer ervaring op te doen zolang ik nog geen baan heb gevonden en ondertussen gaat het solliciteren gewoon door.
Hierbij wil ik dan ook even een lijntje uitgooien naar u. Mocht iemand nog op zoek zijn naar een Grafisch vormgever/ Multimediaal vormgever of docent… laat wat van u horen!
Zai Jian, Maaike
P.S. Tevens wil ik DAR Noordbroek bedanken voor de kans om deze column te schrijven.
#5: Ik mis Nederland
Ik zit nu achter mijn bureau mijn mail te beantwoorden en terwijl ik dat doe, luister ik naar de Nederlandse radio via het internet. En het is heel bijzonder, want ik kan via de radio merken wat voor sfeer er op dit moment in Nederland hangt. Of althans, wat voor sfeer ik denk dat er in Nederland hangt. Allemaal zomerse liedjes, mensen die praten over het weekend. Op het journaal hoorde ik dat het 25 graden is. Het is het Pinksterweekend en Pinkpop draait op 3fm. En op dit moment denk ik… IK MIS NEDERLAND!!
Nu heb ik zelf natuurlijk niets te klagen. Het drakenbootfestival is net afgelopen. Dit is een festival van 2 dagen (donderdag en vrijdag) waarbij iedereen sticky rice eet en er eigenlijk niet echt veel te doen is, maar je bent wel vrij. Maar hier in China vind je niet de gezelligheid die je ‘voelt’ wanneer je een weekend tegemoet gaat zoals deze die nu voor de deur staat bij jullie in Nederland. Dit komt wellicht door het feit dat ik hier buitenlander ben en ik de taal niet spreek etc. Maar ik vind toch wel, dat wij Nederlanders goed zijn in het bouwen van een lekker sfeertje. Zeker als het mooi weer is! Hier vind je geen terrasjes zoals in Nederland! De sfeer die in de stad (en dan hebben we het over Groningen!) hangt wanneer het zonnetje schijnt. Heerlijk genieten van een koel drankje op het terras bij de Drie Gezusters of het Goudkantoor! Maar ik ben er gelukkig over een paar weken weer en dan kan ik ook weer meegenieten. Ondertussen geniet ik nog even van China.
 Op dit moment wordt ik op de huid gezeten door mijn vierdejaars studenten die maandag hun eindproject moeten inleveren. Een hele hoop stress zie ik op hun gezichten en ik doe mijn best om ze een beetje te ontspannen. Stiekem vraag ik me af of ik ook zo rondliep toen ik aan het afstuderen was. Vast wel, mijzelf kennende! Maar ik krijg toch medelijden als ik ze zo zie rondrennen. En dit begint mij een beetje dwars te zitten. Ik heb namelijk 7 afstudeerders in totaal en over het algemeen zijn deze allemaal vrij goed bezig. Maar 1 jongen heeft het verprutst. Hij heeft gedurende 8 weken eigenlijk de eerste 5 weken weinig gedaan. Hij wilde eerst een film maken over Chongqing maken, maar na wat meer informeren kwam ik erachter dat hij nog nooit een film of iets in die trant gemaakt had. Ik heb hem toen duidelijk gemaakt dat hij een project moest kiezen waarbij hij zijn kennis en kunde kan laten zien. En niet een project waarbij hij alles nog een keer moest gaan leren. Want ik had ook zeker niet de tijd om hem nog eens te gaan leren hoe je een film moet gaan maken. Dus ik vroeg hem toen wat hij dan voor project in gedachten had. Hij antwoordde dat hij dan een website voor/ over Enya (Ierse zangeres) wilde maken. De ‘officiële’ Enya website. ‘Prima’ zei ik. Dus hij is aan de slag gegaan. Maar een poos had ik niets van hem gezien. Af en toe een moodboard, maar verder niet. En nu het einde begon te naderen begon ik hem echt op de huid te zitten, want de ontwerpen waar hij mee aankwam waren VER beneden de maat. En toen begon hij een beetje in paniek te raken. Hij zei dat hij er zeker wel hard aan werkte maar dat hij langzaam werkte. Ik zei ‘De eerste weken heb jij bijna niets gedaan, dus kom niet aan met excuses.’. Ik heb geprobeerd om hem de juiste kant op te sturen en hij probeerde dit ook op te volgen, maar hij begreep het niet of wilde het niet begrijpen. Ik weet het niet. Hierop heb ik hem duidelijk gemaakt dat hij zou zakken als het hierbij zou blijven. Vervolgens kreeg ik een mail van hem waarbij hij mij eigenlijk er van beschuldigde dat ik hem ervan heb weerhouden om een film te maken en dat daar zijn hart lag. En hij schreef ook nog wat andere dingetjes, maar daar kwam het uiteindelijk op neer. Dat hij echt wel zijn best doet, maar dat hij niet wist wat ik bedoelde en wat ik wilde. Hij vroeg aan mij hoe de website er uit moest gaan zien. Ik moest hem gaan vertellen hoe hij de website moest ontwerpen dus. Ik zei tegen hem dat ik dan net zo goed mijn eigen naam op het project kon zetten. 
Maar hier stuit je gelijk op een probleem dat bijna alle studenten hier in China hebben. De angst om zelfstandig na te denken. Dit is ze altijd bijna verboden en wordt ook niet binnen hun lessysteem aangemoedigd. En dat is mijn grootste frustratie hier als docent. Door de druk, de angst om zelf na te moeten denken etc. wagen veel studenten zich aan plagiaat. Zo ook mijn student. Ik had hem gevraagd om naar andere websites te kijken. Deze te bestuderen, maar wat doet hij? Hij stuurt mij een website, door hem gebouwd, maar bijna exact dezelfde stijl als www.enya.com. De inhoud had hij wel aangepast, maar de stijl was bijna identiek.
Hierop ben ik gaan praten met andere docenten die hem al veel langer kennen en die hem in de klas hebben gehad en die vertelden mij dat hij best een goede student is en dat hij aardig goede dingen kan maken. Hierop begon ik te twijfelen en heb ik uiteindelijk een gesprek met hem gehad afgelopen week. Ik heb hem hierin gevraagd wat zijn favoriete vak was op school en waar hij goed in was. En waarom hij naar deze school was gekomen. Hij vertelde mij dat hij erg van schilderen hield en dat hij daarom naar deze school is gekomen en dat hij goed is in packaging. (Verpakkingen ontwerpen.) Dus ik vroeg hem ‘Waarom heb je dan in hemelsnaam gekozen om een website te maken???’. Hij antwoordde dat hij dacht dat dit moest, omdat ik docent Multimedia ben. En dat hij dus iets moest maken in die trant. (Studenten hebben keus uit een aantal docenten om te kiezen als begeleider voor hun eindproject. Maar als een docent ‘vol’ (7 of 8 studenten) is, dan wordt je toegewezen naar een andere docent.) Zucht… Wat doe je daar nu mee? Dus ik heb hem de tijd gegeven tot gistermiddag 5 uur om mij een nieuwe website op te sturen. En dan zou ik beslissen of hij genoeg punten zou krijgen om te mogen presenteren.
Dus… uiteindelijk heb ik hem 60 punten gegeven (het minimum) en nu mag hij zijn werk gaan presenteren aan de jury. Deze kunnen hem alsnog laten zakken als zijn werk niet goed genoeg is. Ik ben bang dat dit gaat gebeuren, maar met dit lessysteem weet je dat nooit zeker.
Ik heb hem ook gezegd dat hij hier zeker rekening mee moest houden.
Een andere reden dat ik hem door heb laten gaan is omdat ik weet dat hij nog zijn verslag moest schrijven, zijn presentatieborden moet maken en een presentatie moet maken voor maandag. En ik wilde hem nog even flink laten zweten hiervoor. Dit is misschien een heel klein beetje gemeen, maar aangezien hij de eerste weken niets heeft gedaan, in mijn ogen wel terecht.
En dan maar eens zien wat hij er van bakt.
Volgende week donderdag en vrijdag gaan alle vierde jaars hun werk presenteren. Dat wordt 2 dagen lang een marathon aan presentaties. Ik zit dan ook in de jury van 4 docenten die hen beoordeelt. 2 Chinese docenten en 2 Nederlandse. Ik hoorde van Ron dat dit nogal eens voor problemen kan zorgen omdat de Chinese docenten kijken naar Kwantiteit en de Nederlandse docenten kijken naar Kwaliteit. Allemaal een beetje (erg) krom. Maar ja, wat kan ik er aan doen? Ik kan in ieder geval voor de studenten opkomen als ze goed werk hebben afgeleverd. We zullen zien.
Zai Jian,
Maaike
#4: Drukkerdedruk
Ik begin het nu echt druk te krijgen.
Ik ben nu bezig met het voorbereiden van de examens voor mijn 3e jaars studenten. Voor 1 examen moet ik gelijk 3 verschillende examens schrijven. Dit voor wanneer er mensen zijn die zakken. Die krijgen de mogelijkheid om 2 keer een herexamen te doen. (Mocht het dan nog niet lukken, dan kunnen hun ouders altijd nog wat extra geld betalen om over te gaan.) Ik had al een examen in mijn hoofd, maar nu ik hun niveau gezien heb, denk ik dat ik mijn eisen maar iets naar beneden moet gaan aanpassen.
 Naast het voorbereiden van de examens ben ik ook nog bezig met de gewone lessen. Morgen is hun deadline voor de opdracht ‘Website in Flash’. Hiervoor moesten ze een website maken over zichzelf van 4 pagina’s. Dit moest gemaakt worden in het programma Flash. Ik ben heel erg benieuwd. Van wat ik tot nu toe gezien heb, gaan sommige mensen mij echt verbazen. Ik had echter over het algemeen niet verwacht dat het zo moeilijk zou zijn om ze dit uit te leggen. In Nederland was dit lang zo moeilijk niet geweest denk ik. Alsof ze hier niet zo snugger zijn. Ik leg sommige dingen wel 4 keer uit en nog snappen ze het niet. Ik denk dat dit misschien ook voortkomt uit een ingebouwde onzekerheid na jarenlang in angst in de klas te hebben gezeten, bang om iets fout te doen. Wanneer zij iets fout zouden doen dan werden ze vaak gelijk gestraft. Maar goed… als westerse docent wordt je er af en toe gek van. Al met al denk ik toch wel dat ze het nu aardig onder de knie hebben gekregen. De meesten dan…
Morgen moeten ze het voor de klas presenteren en daar hebben ze een hekel aan. De laatste keer dat ik dat deed, kwamen ze praktisch naast me staan en fluisterden ze mij hun presentatie in het oor. Nu ga ik wat verder weg zitten en ze mogen in het Chinees presenteren. Dus dat moet nu beter gaan.
Naast de derde jaars, begeleidt ik ook nog 7 vierde jaars studenten die bezig zijn met hun eindproject. Dit is wel een leuke groep mensen. Ik heb 1 meisje die (duidelijk zelf ook homosexueel) een huisstijl voor een homo-bar wil gaan doen. Geweldig vind ik dat! Helemaal in een land als China waar zulke dingen nog heel controversieel zijn. Ik heb dan ook eerst gesproken met de directeur over dit project. Ik wilde er zeker van zijn dat tijdens haar eindpresentatie, Chinese docenten hier geen probleem van gaan maken. (Zij vormen namelijk de helft van de jury die hun presentatie gaan beoordelen) De directeur heeft mij verzekerd dat dit geen probleem zal gaan zijn. Dat hoop ik maar, want anders gaan zij een heel groot probleem met mij krijgen.
Al met al ben ik dus aardig druk op het moment, maar dat zorgt er ook voor dat de tijd nu wat sneller gaat. Deze week begint de 10e week voor mij. Ik ben nu over de helft van mijn periode hier en dan kan ik weer naar huis!
Niet dat ik het hier niet naar mijn zin heb, maar Nederland is toch wel een stukje… aangenamer uiteindelijk. Het is natuurlijk ook maar net wat je gewend bent, maar ik mis mijn vriend, familie, Nederlands eten, Nederlands landschap etc.
 Wat ik niet mis zijn de Nederlandse prijzen hahaha. Hier is alles zoveel goedkoper! Ik ben bang dat als ik straks terug ben in Nederland, ik echt weer moet wennen aan de prijzen.
Zo kan ik hier naar een massagesalon gaan voor een uitgebreide voetmassage en dan betaal ik iets van 4 euro. Of ik ga naar de kapper en daar krijg ik een massage van hoofd, nek, schouders, armen en handen, voor 2 euro.
En ook het fruit hier is niet te vergelijken met Nederland. Qua kwaliteit en qua prijs niet.
Mango’s zoals hier, kennen we niet in Nederland. En ze zijn hier altijd rijp. (Wist je dat een mango eigenlijk meestal oranje/ geel is als hij rijp is? Niet groen/ rood?) Het mango-seizoen is hier net aangebroken dus je kunt op elke straathoek een verkooppunt vinden. En ZO lekker!! Of watermeloen! Overal kun je watermeloen krijgen. En daar ben je nog geen euro voor kwijt. Zo kun je overal ook watermeloen en ananas op een stokje krijgen, als snack. Ideaal als het warm weer is en je zin hebt in iets fris! Waarom hebben we dat nu niet in Nederland? Tuurlijk, omdat het fruit bij ons niet rijp kan worden zonder gas en kassen. Maar daarnaast… gewoon als snack verkopen… fruit op een stokje. Ik vind het een briljant idee.
Maar goed… ik zal snel weer bezig. Mijn les begint zo weer! Net tegen het einde van de les, voor de pauze, zei ik dat ze moesten stoppen omdat het tijd was. Ze hoorden me niet!!! Iedereen was zo druk bezig! Dus toen moest Fancy (mijn vertaler) nog eens hard roepen dat het pauze was. Keken ze me toch wazig aan, zo van… ‘Watte?’. Hahaha. Morgen deadline! Dus ze zijn vreselijk druk op het moment!!
Zai Jian, Maaike
#3: In Chengdu
Chengdu was echt geweldig! Een totaal andere stad als Chongqing. Meer beschaafd. Geen mensen die de hele tijd op straat spugen. Geen afval overal. Geen superhoge gebouwen en veel meer groen.
Ik heb genoten. Ondanks dat de reis van drie uur, zes uur werd, hebben we veel lol gehad. We zijn zaterdag ochtend naar het Panda reservaat geweest.
 Onze hostel organiseerde deze reisjes. We vertrokken om acht uur in de ochtend naar het reservaat en waren er dan ook op tijd. Dit moet ook wel als je de panda’s actief wilt zien. Toen we aankwamen was er nog bijna niemand en dat is dus erg prettig om rond te kijken. Ook wist onze gids direct waar we heen moesten, dus dat scheelde een hoop tijd. En wat waren ze schattig!! Eerst zagen we een paar volwassen dieren die uitgebreid achterover geleund lekker van hun bamboe lagen te genieten. Echt heel erg leuk.
Daarna naar de jonge beertjes geweest. En dat zijn me toch schatjes!! Ik wou dat ik hier wat meer foto’s van kon laten zien. Echt om op te vreten.
S’middags zijn we naar het grote plein geweest in Chengdu. Deze is ook weer ergens legendarisch om. Geen idee waarom. Elke plein heeft wel iets bijzonders hier in China. Maar hier stond dus ook een gigantisch beeld van grote vriend Mao. Enorm beeld. Echt cult als je het mij vraagt.
En s’avonds zijn we naar de Sichuan Opera geweest. Typich chinees theater. Vrouwen die in prachtige kleding rondlopen en zingen in een ‘Dolphin- voice’. Dit is hun ultrahoge stem waar ze speciaal voor kunnen studeren aan de universiteit of conservatorium. Het wordt hier gezien als een kunst. Als westerse heb je al snel de neiging om je vingers in je oren te stoppen.
Maar het was niet alleen zang. Ook was er een klucht in het Chinees. Niet te verstaan, maar toch grappig om te zien. En ook was er een man die met poppen werkte. Echt super gedaan. Dat zie je niet in Nederland.
En natuurlijk niet te vergeten de typische mannen met de maskers. De hierbij is, is dat zij deze maskers binnen een seconde kunnen veranderen in een ander masker. Met een armbeweging HOP! Zo een ander masker. En dan moet je goed kijken hoe ze dat doen. Ik had het wel gezien, maar het blijft toch echt een kunst.
 Al met al geweldig gemaakt. Ook mede dankzij de geweldige hostel. Ik had nog nooit in een hostel verbleven, maar mijn collega’s wel en die vertelden mij ook dat het echt een superhostel was. Midden in China, midden in Chengdu, vind je een oase van rust. Wanneer je de poort door komt, kom je in een soort klein tropisch paradijsje terecht met een mooie tuin, watervallen, allemaal houten bruggetjes en bankjes waar je fijn kunt zitten. En allemaal mensen die er werken. Ook de baas, Sim genaamd liep daar rustig rond. Hij heeft dit hostel samen met zijn vrouw en kinderen (2 en 4 jaar) opgericht. En hij is er altijd om je te helpen. Echt zo vriendelijk!! De kamers waren schoon, de bedden lekker zacht. We hadden een normaal toilet en een nette badkamer en onze kamer had een mooi balkon. In de bar kon je superlekker eten. Een echt broodje hamburger met ketchup, patatten, lekker brood met ei en bacon!! Net als je denkt dat er in heel China geen fatsoenlijk westers eten is, vind je dit. Ik heb nog nooit zo’n lekkere hamburger gegeten.
En als je wilde kon je ook boven op het dak eten. Uitkijkend over de tuin. Geen geluiden van de stad. Gewoon heerlijk rustig in het zonnetje zitten. En terwijl ik hier weer in mijn appartement zit, kan ik er maar niet over uit. Ik zou er elk weekend wel naar terug willen. Voelde als echte vakantie! Maarja… het harde leven roept weer en we moeten weer aan de slag. Studenten verwachten dat ik ze Flash ga leren en actionscript… Daar ga ik nog een harde dobber aan krijgen. Pfffff… En de vierde jaars moet ik natuurlijk niet vergeten! Die willen ook begeleidt worden! Dus ik zal me weer gaan richten op het voorbereiden van lessen en examens…
Zai Jian, Maaike
(Mocht je je afvragen hoe je het uitspreekt: Tsai Jen!)
#2: In de parade...
Morgen (donderdag 9 april) en vrijdag zijn de sportdagen op de universiteit. Tijdens deze dagen worden er allemaal wedstrijden etc. gespeeld. Maar deze 2 dagen van activiteiten worden altijd gestart met een heuse parade. Een parade zoals alleen de Chinezen het kunnen.
Sinds weken zien we elke dag overal op de campus groepen studenten die oefenen in het marcheren, vlaggen gooien, met borden sjouwen, rare dansjes doen en ga zo maar door. Je kunt het vergelijken met de opening van de Olympische Spelen, maar dan wat kleiner natuurlijk. ( Ik vroeg me altijd al af hoe al die mensen tijdens de opening van de spelen dat zo goed konden. Het antwoord: Ze leren het op de universiteit. Iedere chinees kan het!!)
Allemaal mensen die zich in allerlei vormen bewegen. Met grote borden waarmee ze allerlei verschillende afbeeldingen laten zien. Mensen die marcheren. Dingen lopen te doen met vlaggetjes, waaiers en noem maar op. En tussen die mensen… daar loop ik ook. Ja… Ik en de andere buitenlandse docenten hebben de ‘eer’ om ook mee te mogen lopen in de parade. Gelukkig niet marcherend, maar gewoon lopen. In een knalgeel polo- shirt van de universiteit.
 Wij worden als het ware ‘tentoongesteld’ aan het publiek. En het publiek bestaat dan uit de directeur/ president van de universiteit en zijn genodigden.
Elke opleiding en afdeling heeft dan een aparte groep tijdens de parade van studenten en leraren.
Maar laat nu net MIADA daar heel bekaaid vanaf komen. Want men heeft bepaald dat de Chinese docenten van MIADA met de Design Academy mee moeten lopen. (Dit is een andere Design school van de universiteit) Zo lijkt het dus alsof deze school heel veel docenten heeft. En wij buitenlandse docenten lopen dus met alle andere buitenlandse docenten mee. En wie loopt er dan verder met onze studenten mee? Niemand!! Dat is toch sneu? Waar is dan je trots als school zelf vraag ik me af!!
Maar goed. Ik ga ook leuke dingen doen. Aangezien het donderdag en vrijdag sportdagen zijn, zijn wij docenten vrij! Wat natuurlijk betekend dat we een leuk uitstapje gaan maken! We wilden eerst naar Xi’an. Om het o.a. het terracotta- leger te bekijken. Maar toen bleek dat de kaartjes voor de trein al waren uitverkocht. Dus daar gaan we in mei heen. Dit weekend gaan we naar Chengdu. Dit is de oudste stad van China (zeggen ze) en dit is ook de plek waar de hevige aardbevingen plaatsvonden vorig jaar. Je kunt nog steeds de ravage in de omgeving zien.
Chengdu ligt hier ongeveer 3 uur reizen met de trein vandaan. We gaan een paar nachten in een youth- hostel slapen. Ik ben heel erg benieuwd!!
#1: Lesgeven in China
Deze week is het alweer 6 weken geleden dat ik aankwam op Chongqing airport.
In die zes weken heb ik mij leren aanpassen aan het typische Chinese leven zoals je het hier vind in Chongqing (uit te spreken als Sjongsjing).
Chongqing is een van de grootste steden van China, gelegen aan de Yangtze rivier. De stad is wordt ook wel een van de drie ‘fornuizen’ genoemd omdat het in de zomer (juli – augustus) tot wel veertig graden kan worden. De stad heeft ongeveer 7 miljoen inwoners en de provincie 35 miljoen inwoners. Je kunt dan ook wel nagaan dat het af en toe ontzettend druk kan zijn op sommige plaatsen, zoals het stadscentrum. Chongqing is ook wel beroemd vanwege de 3 Kloven dam. Vanaf Chongqing kan men per boot een cruise maken van 4 dagen naar de dam en weer terug.
Tijdens mijn eerste weken hier heb ik wel moeten bijkomen van een enorme cultuurschok. Natuurlijk ga je naar China en weet je van tevoren al bepaalde dingen over het land. Maar niets kan je echt voorbereiden om de menigte aan mensen die je tegemoet gaat. Mensen die op straat naar elkaar lopen te schreeuwen, op straat spuwen na eerst eens even uitgebreid te hebben geroggeld (ook de vrouwen), ouders die hun kinderen op straat hun behoefte laten doen (Kinderen die nog niet zindelijk zijn lopen hier rond met een groot gat in hun broek en dus blote billetjes, dit scheelt in luiers.), en vooral… het verkeer… (Maar dat vertel ik een andere keer) .
En wat ook ontzettend wennen is, is dat iedereen… echt iedereen je aan loopt te staren. Echt bij het onbeleefde af. Je kunt ze recht in hun gezicht terugstaren maar dan nog blijven ze kijken. Totaal geen schaamte. Nu heb ik dus al een westers uiterlijk, dus dat is al bijzonder. Dan ben ik na Chinese maatstaven ook nog eens heel lang en tevens ben ik ook niet de slankste en dat kennen ze hier bijna ook niet. Ik heb geloof ik nog maar 2 dikke chinezen gezien. Uiterlijk en slank zijn is hier ontzettend belangrijk in China. Wat er dus ook gebeurd is dat mensen op straat zomaar naar je toe komen lopen en ‘Hello!’ komen zeggen. Nu is dat nog niet zo erg, maar als er dan een moeder naar je toe komt, met een klein kindje van een jaar of 4 en die dat kindje dan dwingt om ‘Hello’ tegen me te zeggen, dan krijg ik wel een beetje medelijden. En wat ze ook leuk vinden is om je vriend te worden. Soms staat er ineens een (voornamelijk meisjes) meisje voor je neus en die verklaart dan dat ze je vriendin wil zijn en of je e-mailadressen wilt uitwisselen. Om vervolgens (althans tot nu toe) niets weer te horen. Ik ben bang dat als ik straks terugkom in Nederland, ik nog een minderwaardigheidscomplex overhoud aan het feit dat niemand me meer aankijkt of aanspreekt!! (Grapje!!)
 Maar goed. Na 2 weken heb ik eindelijk een beetje mijn draai gevonden. Ik woon hier in een van de appartementen in een soort villa die speciaal bedoeld is voor buitenlandse docenten. Deze villa staat bijna bovenop een van de vele bergen waarop Chongqing op is gebouwd en ik kijk vanaf het balkon uit over de stad en de campus (zie foto).
Hier bovenop de berg zitten we in een extra bewaakt gebied. Elke keer als ik met de taxi of lopend terug naar huis ga, dan komen we voor een poort, waar dan een mannetje uit komt en eerst kijkt wie er in de auto zit, om vervolgens te salueren (Jaja!!). Dan wuif ik even terug en dan gaat de poort open. Ow ow ow wat voelen we ons dan belangrijk! Hahaha.
Het appartement ziet er op zich goed uit. Keuken, huiskamer, badkamer (met normaal toilet), slaapkamer en studeerkamer. Vrij luxe nog. Enige nadeel zijn de kakkerlakken die gaan verschijnen naarmate het warmer wordt. Hiertegen heb ik me alvast gewapend. Ik heb een grote klamboe voor mij bed gekocht, insectenspray, een grote fles Dettol en een soort wierrook iets waar die beesten ook van weg gaan. Dus dat moet allemaal goed komen.
Maar waar het natuurlijk allemaal om draait hier, is het feit dat ik hier lesgeef. Zoals sommige mensen misschien al eerder hebben gelezen, geef ik les op de Modern Art and Design Academy hier in Chongqing. Deze academie zit vast aan een van de vele universiteiten hier in Chongqing. In dit geval aan CTBU (Chongqing Technical and Business University). Deze universiteit heeft ongeveer 24.000 studenten, maar het is nog een van de kleinere universiteiten. Sommige universiteiten hebben bijna 50.000 studenten. Het is hier allemaal echt enorm. En dan denk je… hoe komen ze toch allemaal aan die slimme mensen die allemaal universiteit kunnen doen? Nou dat is heel simpel. Door het heel makkelijk te maken om een diploma te krijgen. Je kunt er zelfs een kopen als je genoeg geld hebt. (Maar hier zal ik maar verder niet teveel verder op ingaan, aangezien ze mijn emails en alles kunnen lezen als ze willen.)
 Als lerares hier, geef ik les in Multimedia. Ik geef les aan 2 klassen uit het derde jaar. Elke klas heeft 24 leerlingen dus dat valt op zich mee. Elke klas heb ik 10 uur per week, dus dat is op zich nogal wat. En ik probeer ze de basis van multimedia bij te brengen. Wat is multimedia? Hoe kun je multimedia toepassen? En ik leer ze werken in verschillende programma’s. Op dit moment leer ik ze werken in Flash. Een programma waarin je o.a. animaties kunt maken en websites.
Maar het kan nogal een uitdaging zijn om ze hier wat bij te brengen. Vanwege het lessysteem dat men hier hanteert op middelbare scholen etc. , zijn de leerlingen als het ware monddood gemaakt. Ze durven bijna geen antwoord te geven als je ze wat vraagt. Veel te bang dat ze een fout antwoord geven. En al helemaal niet in het engels. Daarom heb ik dan ook een vertaalster bij mij in de klas. Fancy is haar naam en ze is erg aardig. Ze helpt me overal mee en ze kan goed opschieten met de leerlingen en dat maakt het voor mij ook weer makkelijker om les te geven.
Maar zoals ik al zei is het nog moeilijk om deze studenten les te geven. Je verwacht allemaal gemotiveerde koppen te zien als je voor de klas staat. Maar in werkelijkheid zitten de meesten stiekem spelletjes te spelen op de computer en ik heb al een paar keer iemand betrapt die gewoonweg lag te slapen. Zelf 1 student kwam (na de eerste week al te hebben gemist) in mijn les en vroeg me doodleuk of hij terug naar zijn kamer mocht zodat hij kon slapen omdat hij zo moe was… Nou vraag ik je!!! Aarts en aartslui. Dat houdt je af en toe niet voor mogelijk. En ze zijn ook meesters in het ontduiken van regeltjes die jij opstelt. Maar goed. Ik mag ze niet allemaal over 1 kam scheren. Zo kwam er vandaag een meisje naar me toe die vanwege een fout achterliep met haar opdracht. En tot overmaat van ramp was haar teamgenoot ook nog ziek. (Nouja… ziek… ik heb mijn twijfels… ) en dus moest ze het alleen opknappen. Maar ze heeft het gered en ze vertelde me dat ze zo ontzettend blij was dat het haar was gelukt en dat er zo achter gekomen is dat ze Flash ontzettend leuk vind, dat ze er niet van kon slapen. Ze stond echt voor me te stralen zo blij was ze. Kijk daar wordt je dan ook wel weer heel erg blij van. Daar doe je het dan toch ook wel weer voor toch?
Zai Jian,
Maaike
|
